Generalist Story

ไม่มีความหวัง / สิ้นหวัง / ถูกทำลายความหวัง

จุดเด่นที่ทำให้มนุษย์ก้าวมาเป็นผู้ควบคุมกฏในโลกได้นั่นคือ จินตนาการ
ไม่ว่าจะเป็นการจินตนาการถึงสิ่งที่สัมผัสไม่ได้เช่น นิทาน ศาสนา วิญญาณ
หรือสิ่งที่เป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง เช่น อนาคต

สิ่งเหล่านี้ทำให้มนุษย์สามารถมีชีวิตอย่างกระตือรือล้น มีเป้าหมาย
และพร้อมจะทำอะไรที่พัฒนาทั้งตัวเองและมวลมนุษยชาติไปข้างหน้าได้เพราะเชื่อว่า พรุ่งนี้ที่ดีมีอยู่

สิ่งนั่นเรียกสั้น ๆ ว่า “ความหวัง”

Do and Don’t เมื่อ backpack ฉบับข้าพเจ้า

เวลาไปท่องเที่ยว ข้าพเจ้าจะมี Do and Don’t ของตัวเอง

ซึ่งมักทำให้เราต้องหงุดหงิดกับคนที่ไปด้วย
หรือไม่ก็ทำให้คนที่ไปด้วยหงุดหงิดอยู่บ่อย ๆ
แต่ก็ทำให้การเที่ยวของเราปลอดภัยอยู่เสมอ ๆ

คนรวยกับคนจน คือคนละเผ่าพันธ์กัน

มีวันหนึ่งบังเอิญมีข่าว ซึ่งผมจำเนื้อข่าวเป๊ะ ๆ ไม่ได้แล้ว แต่เนื้อหาประมาณว่า …

“ขอทานเอาไฟเช็กเผาไข่เด็กเนื่องจากเด็กไปขโมยเงินขอทาน”

อะไรประมาณนี้
โดยเพื่อนตั้งประเด็นขึ้นมาว่า “ไปเผาไข่เด็กทำไมวะ? แค่ด่ามันก็พอหรือแจ้งตำรวจก็พอ”
ในส่วนผมเองมองว่า “เอ้าก็คนมันไม่เหลืออะไรแล้วอ่ะ แจ้งตำรวจไปก็ใช่ว่าจะทำอะไรได้”
เราเถียงประเด็นนี้กันอยู่ประมาณ 10 นาที ในที่สุดเพื่อนก็พูดขึ้นมาว่า “กูก็กลับไปขอตังแม่”

ตอนนั้นเองที่เปิดโลกเด็กจน ๆ อย่างเราว่า การขอตังแม่มันทำได้ด้วยเหรอวะ?

เราให้ค่ากับความอดทน พยายาม มากเกินไปหรือเปล่า?

อยากชวนตั้งคำถามถึงเรื่องความพยายาม
เป็นคำถามและความย้อนแย้งว่าเมื่อไหร่ที่เราควรพยายาม เมื่อไหร่ควรเลิก

ก็ในเมื่อใคร ๆ ก็บอกว่าพยายามเป็นเรื่องที่ดีนี่
ดีจริงหรือเปล่า?
ดีในมุมมองไหน?
มาตั้งคำถามกันครับ